Κάποτε πήρα μια ομάδα που όλοι είχαν "παραιτηθεί εν ψυχρώ".
Παρόντες σωματικά. Απόντες από παντού αλλού. Η παραγωγικότητα ήταν στο κατώτατο σημείο της, τα νούμερα δεν έβγαιναν, και όλοι γύρω τους έψαχναν λύσεις στη λάθος κατεύθυνση.
Νέα διαδικασία; Δοκιμάστηκε.
Bonus; Υπήρχε.
Team building; Έγινε. Αποτέλεσμα; Μηδέν.
Το πρόβλημα δεν ήταν η ομάδα. Το πρόβλημα ήταν ότι η ομάδα δεν ένιωθε ότι κάποιος την βλέπει πραγματικά.
Η αλήθεια που κανείς δεν λέει δυνατά είναι ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν φεύγουν από εταιρείες. Φεύγουν από managers που δεν τους είδαν ποτέ και οι περισσότεροι managers δεν απέτυχαν επειδή δεν νοιάζονται. Απέτυχαν επειδή κανείς δεν τους έδειξε πώς να ηγούνται, απλώς τους έδωσαν τον τίτλο και περίμεναν.
Το αποτέλεσμα; Ομάδες που δουλεύουν με μισή καρδιά. Όχι γιατί δεν θέλουν να αποδώσουν, αλλά γιατί δεν έχουν λόγο να αποδώσουν.
Τι έκανα διαφορετικά;
Δεν άλλαξα τη διαδικασία. Δεν έβαλα νέα KPI. Δεν οργάνωσα workshop. Έκανα κάτι που σχεδόν κανείς δεν κάνει πια: Ρώτησα τον καθένα ξεχωριστά τι τον κρατάει πίσω και σταμάτησα να μιλάω. Άκουσα για ώρες. Άκουσα πράγματα που δεν ήθελα να ακούσω. Και αντί να αμυνθώ, σημείωσα και ενήργησα.
Μέσα σε τρεις εβδομάδες η ομάδα δεν ήταν η ίδια. Όχι επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι, επειδή ένιωσαν ότι κάποιος τους βλέπει.
Η απόδοση είναι παράγωγο, όχι στόχος. Πολλοί managers αντιμετωπίζουν την απόδοση ως το πρόβλημα που πρέπει να λύσουν. Στην πραγματικότητα, η απόδοση είναι το αποτέλεσμα.
Όταν η εμπιστοσύνη υπάρχει, η επικοινωνία ρέει. Όταν η επικοινωνία ρέει, τα προβλήματα λύνονται πριν γίνουν κρίσεις. Όταν τα προβλήματα λύνονται, τα νούμερα έρχονται μόνα τους.
Λύσε το ανθρώπινο κομμάτι και τα νούμερα θα αρχίσουν να έρχονται μόνα τους.
Το ερώτημα που αξίζει να θέσεις στον εαυτό σου. Αν η ομάδα σου δεν αποδίδει όσο θα έπρεπε, πριν ψάξεις νέα εργαλεία ή διαδικασίες, ρώτησε:
Πότε ήταν η τελευταία φορά που τους ρώτησα τι τους κρατάει πίσω και πραγματικά άκουσα;
Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι συνήθως το σημείο εκκίνησης για όλα τα υπόλοιπα.