Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος σε μια ομάδα δεν είναι αυτός που αποτυγχάνει

Υπάρχει μια παρανόηση που κάνει μεγάλη ζημιά σε ομάδες. Ότι ο αδύναμος κρίκος είναι αυτός που δεν αποδίδει. Αυτός που χάνει πωλήσεις, που δεν χτυπάει τους στόχους, που φαίνεται να δυσκολεύεται, αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι ορατός. Το πρόβλημα του είναι στην επιφάνεια. Μπορείς να το δεις, να το μετρήσεις, να το αντιμετωπίσεις. Ο πραγματικά επικίνδυνος είναι αυτός που αποτυγχάνει χωρίς να το ξέρει.

Έχω δει ανθρώπους να δουλεύουν σκληρά για χρόνια και να μένουν στο ίδιο σημείο. Έρχονται νωρίς, φεύγουν αργά. Κάνουν ότι τους ζητείται και παρόλα αυτά δεν εξελίσσονται. Όχι γιατί δεν έχουν ταλέντο, όχι γιατί δεν προσπαθούν, αλλά γιατί κανείς δεν τους είπε ποτέ την αλήθεια. Κανείς δεν τους είπε τι κάνουν λάθος, που χάνουν, τι πρέπει να αλλάξει και έτσι συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια πράγματα, με την ίδια επιμονή, και να παίρνουν τα ίδια αποτελέσματα.

Γιατί δεν γίνεται αυτή η συνομιλία;

Σπάνια είναι κακία. Συνήθως είναι αμηχανία. Φόβος μήπως πληγωθεί ο άνθρωπος. Φόβος μήπως δημιουργηθεί σύγκρουση. Φόβος μήπως το feedback ληφθεί ως επίθεση και έτσι ο manager επιλέγει τη σιωπή, που φαίνεται ευγενική, αλλά δεν είναι. Η σιωπή αφήνει τον άνθρωπο να συνεχίζει στον λάθος δρόμο, με την πλήρη έγκριση σου.

Η ανατροφοδότηση δεν είναι επίθεση. Είναι η πληροφορία που χρειάζεται κάποιος για να αλλάξει κατεύθυνση. Είναι η διαφορά μεταξύ του να ξέρεις που βρίσκεσαι και του να νομίζεις ότι ξέρεις και όταν δίνεται με σεβασμό, με συγκεκριμένα παραδείγματα, και με πραγματικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο, δεν πληγώνει.

Το πιο ακριβό δώρο που μπορείς να δώσεις σε κάποιον της ομάδας σου δεν είναι μια καλή αξιολόγηση ή μια αύξηση. Είναι η αλήθεια, έγκαιρα, με σαφήνεια και χωρίς να την αραιώνεις τόσο που να χάσει το νόημα της. Γιατί ο άνθρωπος που δεν ξέρει γιατί αποτυγχάνει δεν έχει την ευκαιρία να αλλάξει και αυτό δεν είναι δικό του πρόβλημα. Είναι σίγουρα δικό σου.